ROTTERDAM - Steeds meer maatschappelijke functies worden toegankelijker voor vrouwen. Helaas is er nog wel een flinke achterstand. In de overlastbranche zijn meiden nog altijd sterk ondervertegenwoordigd. Wij spraken met de 17-jarige Demi Verbeek uit Rotterdam, een van de weinige vrouwelijke hangjongeren in haar wijk.
“Toen ik klein was, wilde ik gewoon kapster worden, net als alle meisjes”, vertelt Demi terwijl ze tegen een bushokje leunt. “Maar op een gegeven moment merkte ik dat dat me niet vervulde. Pas toen ik voor het eerst doelloos op een muurtje ging zitten, voelde ik dat dit was waarvoor ik geboren was.”
Weer en wind
Demi behoort tot een kleine groep vrouwen die zich in de avonduren bezighoudt met rondhangen, intimiderend zwijgen en het nét niet doen van iets strafbaars. “Mensen denken vaak dat het makkelijk is”, zegt ze. “Maar je moet wel uren achter elkaar nergens iets nuttigs doen, terwijl je ondertussen een buurtbewoner ongemakkelijk aankijkt. Dat vergt concentratie. En je moet bestand zijn tegen weer en wind. In de winter staan we soms tot elf uur ’s avonds buiten. Daar moet je wel tegen kunnen.”
Het hangjongerenwereldje kent volgens Demi nog veel vooroordelen. “Als vrouwelijke hangjongere word je niet altijd serieus genomen. Mannen krijgen meteen respect als ze ergens dreigend bij een speeltuintje staan. Maar als ik dat doe, vraagt er gewoon iemand of ik de weg kwijt ben. Dan denk ik: nee mevrouw, ik stá hier gewoon. Dat is mijn werk.”
Volgens deskundigen is de scheve verhouding een hardnekkig probleem. “We zien helaas dat de instroom van vrouwen in de overlastsector de laatste jaren stagneert”, zegt socioloog Marnix Tjepkema van de Universiteit Meppel. “Dat is zorgwekkend, want diversiteit verrijkt elke vorm van baldadigheid. Een groep die uitsluitend uit jongens bestaat, mist nuance. Je krijgt dan heel eenzijdige intimidatie, en daar is uiteindelijk niemand bij gebaat.”
Onbeschrijflijk gevoel
Demi hoopt dat haar verhaal andere meiden over de streep trekt. “Ik gun het iedere meid om dit te ervaren. Het gevoel van vrijheid als je ’s avonds met een blikje energiedrank tegen een muurtje hangt, dat is echt onbeschrijflijk. En het mooie is: je hoeft er niks voor te kunnen. Geen diploma, geen ervaring, niks.”
Toch is niet alles rooskleurig. “Het zwaarste aan dit werk is de erkenning”, verzucht Demi. “Mijn ouders snappen het nog steeds niet. Die vragen elke avond of ik niet ‘iets met mijn leven’ ga doen. Maar ik dóé iets met mijn leven. Ik hang. Iets meer waardering mag best.”
