22 ℃

Willem-Alexander bedroefd om overlijden koning Harald: “Nooit meer gezellig kaartavondje”

Willem-Alexander bedroefd om overlijden koning Harald: “Nooit meer gezellig kaartavondje”
RVD / Anton Corbijn / Presidencia Ecuador

DEN HAAG - Koning Willem-Alexander heeft bedroefd gereageerd op het overlijden van de Noorse koning Harald V. De vorst overleed vrijdagochtend op 89-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Oslo. Voor Willem-Alexander komt het verlies hard aan: hij verliest naar eigen zeggen niet zozeer een collega-staatshoofd, als wel zijn beste vriend.

“De herinnering aan de bijzondere vriendschap met hem bewaren wij in ons hart”, schrijft Willem-Alexander in een reactie. “Wij zijn dankbaar voor de vele gezellige avondjes met Harald. Net als wij hield hij wel van een glaasje.”

“Klaverjassen tot diep in de nacht”, herinnert Willem-Alexander zich. “Harald kon slecht tegen zijn verlies, dan gaf hij uit chagrijn nog een rondje aquavit voor de hele tafel. En vergis je niet: hij kon zuipen als een viking.”

Studententijd

De vriendschap gaat terug tot Willem-Alexanders studententijd in Leiden, eind jaren tachtig. De twee waren destijds allebei kroonprins en trokken veel met elkaar op. Ze scheelden weliswaar dertig jaar, maar daar merkte je volgens de koning niets van wanneer ze samen de Leidse kroegen afstruinden. “Harald bleef dan gewoon slapen op mijn bank. De volgende ochtend bakte hij eieren voor het hele studentenhuis. Iedereen was dol op hem.”

Hechte vriendschap

Ook in latere jaren bleven de twee bij elkaar over de vloer komen. Harald stond volgens de koning geregeld onaangekondigd op de stoep van Huis ten Bosch, met een weekendtas en een gerookte zalm onder de arm. “Hij was ook de eerste die belde toen Amalia was geboren”, vertelt de koning. “De volgende ochtend stond hij op Schiphol. Met een cadeautje. Want zo was hij.”

Koning Willem-Alexander herinnert zich een stapavond in Oslo. “We begonnen rustig, met een paar glazen aquavit in een kelderkroeg”, lacht de koning. “Rond middernacht stelde Harald voor om nog even een stukje te gaan varen. Drie dagen later werden we wakker op een vissersboot ter hoogte van de Lofoten, allebei met een verse tatoeage van een schoppenaas op de linkerschouder. Een prachtvent was het.”

 
Deel dit artikel: