AMSTERDAM - “Toen mijn psycholoog vertelde dat hij niets meer voor me kon doen, kon ik wel door de grond zakken. Ik probeer er nog wat van te maken, maar ik heb mijn verwachtingen flink moeten bijstellen”, zegt Marit Slotboom (29) uit Amsterdam.
Vorige maand was Marit na vijf jaar therapie officieel uitbehandeld. “Zoals iedereen van mijn generatie ging ik in therapie. Gewoon een routineonderzoek, dacht ik, en dan rolt daar vanzelf een trauma of een diagnose uit. Ik had er nooit bij stilgestaan dat de uitslag negatief kon zijn.”
Zoektocht
In totaal bezocht Marit veertien behandelaars. Ze probeerde EMDR, schematherapie en innerlijk-kindwerk, telkens zonder resultaat. “Bij EMDR heb ik drie sessies naar dat lampje zitten staren, maar er kwam gewoon niets naar boven. Ook grondig onderzoek naar mijn jeugd leverde niets op: liefdevolle ouders, een onbezorgde basisschooltijd, elke zomer kamperen in de Dordogne”, zegt ze zachtjes.
Radeloos
Drie maanden geleden kreeg Marit te horen dat er niets te genezen valt. “Het was alsof de grond onder mijn voeten werd weggeslagen”, zucht Marit. “Ontdekken dat je jeugd gewoon gelukkig was, is de nachtmerrie van iedere twintiger. Ik ben radeloos. Waar moet ik het in godsnaam over hebben als er niets met me aan de hand is?”
Toch geeft Marit de moed niet op. “Ik wilde mezelf ook niet zomaar opgeven. Ik heb uitgezocht wat er nog wél mogelijk is voor mensen zoals ik.” Volgende week heeft ze een intake bij een energetisch coach. “Die kijkt gelukkig verder dan de reguliere zorg. Zij vindt naar eigen zeggen altijd iets, desnoods in een vorig leven. Daar houd ik me nu aan vast.”
