HEEMBERG - Na vier decennia van geduldig wachten heeft de 71-jarige Gerrit Boschhuizen besloten dat de maat vol is. In 1985 leende hij zijn toenmalige buurvrouw, Wilma Veldkamp, een kopje suiker voor een appeltaart. De suiker keerde nooit terug. “Ik ben geen onredelijk mens”, zegt Boschhuizen. “Maar lenen is geen schenken.”
Op de keukentafel ligt een spreadsheet waarop de suikerschuld per jaar nauwkeurig is bijgehouden. De vordering is in de loop der jaren aanzienlijk opgelopen. Wat begon als een eenvoudig kopje suiker is volgens Boschhuizens eigen berekening uitgegroeid tot een schuld van 4.812 euro. “Ik hanteer een nette rente, niets buitensporigs”, zegt hij. “Maar samengestelde rente is genadeloos. Dat heeft mevrouw Veldkamp aan zichzelf te danken. Wie niet aflost, betaalt.”
Boschhuizen heeft de afgelopen veertig jaar wat hij omschrijft als “de zachte weg” bewandeld, maar zonder resultaat. Dat Boschhuizen nu de publiciteit zoekt, heeft volgens hem een eenvoudige reden: mevrouw Veldkamp reageert al jaren niet meer. “Eerst deed ze de deur niet open. En sinds 2019 reageert ze helemaal nergens meer op”, zegt hij verontwaardigd. “Sommige mensen zeggen dat ze is overleden. Ik noem dat een doorzichtige ontwijkingstactiek.”
Boschhuizen blijft niettemin strijdbaar. “Het gaat me niet alleen om de suiker”, benadrukt hij. “Het gaat om het principe. En om de suiker.”
