ERMELO - In de eerste dagen van mei wordt traditiegetrouw stilgestaan bij de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Maar het aantal Nederlanders dat de oorlog zelf heeft meegemaakt, wordt steeds kleiner. Henk Vleeshakker uit Ermelo zag als kleine jongen hoe de Duitsers in 1940 de grens over kwamen. “Ik was pas 12, maar ik kan het me nog goed herinneren”, vertelt hij.
Henk woonde in die tijd met zijn ouders en twee zussen in een klein huis aan de rand van het dorp. De inval kwam voor het gezin als een complete verrassing. “Het was vroeg in de ochtend toen we de vliegtuigen hoorden”, vertelt Henk. “Mijn moeder stond in de keuken brood te smeren voor school. Ze liet de boterham uit haar handen vallen toen ze besefte wat er aan de hand was. Mijn vader zei: jongens, dit is oorlog. We hadden geen idee wat dat betekende. We kenden alleen de oorlogen in Vietnam en Irak. Nu was het ineens oorlog bij ons in Ermelo.”
Stiekem appen
Vooral de avonden in de schuilkelder hebben een onuitwisbare indruk op Henk gemaakt. “Als het luchtalarm afging, renden we met z’n allen naar beneden. Mijn vader had de televisie in de kelder gezet, zodat we de berichtgeving live konden blijven volgen. Dan zaten we daar met z’n allen in het donker te wachten tot het over was. Ik appte dan stiekem met een vriendje uit de buurt om te vragen of bij hem alles goed was, maar je moest wel zuinig zijn met je databundel, want in oorlogstijd was alles op rantsoen.”
Henk vertelt zijn verhaal omdat hij wil dat de oorlog niet vergeten wordt. Hij is blij dat hij zijn herinneringen nog kon laten vastleggen, vooral omdat hij merkt dat hij de laatste jaren steeds vergeetachtiger wordt. “Mijn herinneringen worden vager”, zegt Henk. “Soms haal ik dingen door elkaar. Dat hoort nou eenmaal bij het ouder worden.”
