BREDA - Aan de vooravond van het carnavalsweekend laait ook de discussie over polonaises weer op. Volgens deskundigen is deze omstreden dansvorm een onacceptabele inbreuk op de persoonlijke bewegingsvrijheid.
“De polonaise is in wezen een collectivistische dwangbuis”, zegt Nol Brekkers van het Historisch Centrum voor Volkscultuur. “Zodra de muziek start, wordt van de deelnemers verwacht dat zij hun persoonlijke geografische oriëntatie opgeven. Het individu wordt gereduceerd tot een anonieme schakel in een keten die vaak nergens heen leidt. Je wordt letterlijk gedwongen in een richting te lopen waar je zelf wellicht helemaal niet achter staat.”
Sociale druk
Volgens Brekkers is de sociale druk om aan te haken immens. Wie weigert de schouders van een wildvreemde in een synthetisch dierenpak vast te grijpen, wordt al snel gezien als spelbreker. “Het is een aanslag op de persoonlijke integriteit”, vervolgt Brekkers. “Mensen verliezen de regie over hun eigen route. Een willekeurige voorganger bepaalt of we naar links of naar rechts gaan, en de rest heeft dat maar gewoon te accepteren.”
Extremistische carnavalsvierders
Naast de fysieke dwang ligt ook het vocale aspect van carnaval onder een vergrootglas. De provocerende kreet ‘alaaf’ wordt inmiddels gezien als een dogmatische uiting van een parallelle samenleving waarin overmatige alcoholconsumptie de norm is”, stelt Brekkers. “Het zijn tegenwoordig vooral de extremistische carnavalsvierders die deze kreet nog bezigen, vaak in combinatie met een militaristische handbeweging die door buitenstaanders als ronduit bedreigend wordt ervaren.”
Het Historisch Centrum voor Volkscultuur pleit voor een modernisering van het feest, waarbij individuele looproutes worden gerespecteerd en begroetingen inclusiever worden.
