De recente klimaattop in Brazilië bracht weinig enthousiasme teweeg, in schril contrast met de euforie rond het klimaatakkoord van Parijs tien jaar geleden.
Destijds waren er sterke leiders en een breed optimisme om klimaatverandering tegen te gaan. Tegenwoordig zijn de verhoudingen veranderd. Cruciale landen zoals de Verenigde Staten en China leveren moeizame samenwerking, deels door verwijzing naar handelsbelangen.
Internationale organisaties verliezen aan invloed, waardoor unanieme overeenstemming steeds lastiger wordt. Ondanks dat vrijwillige samenwerkingsverbanden tussen gemotiveerde landen, bedrijven en financiële instellingen vooruitgang boeken, blijven ze volgens experts onvoldoende als volwaardig alternatief voor wereldwijde klimaatoneroverleg. Ook binnen de Europese Unie neemt de steun voor streng klimaatbeleid af.
Discussies over het uitstellen of versoepelen van milieuregels illustreren interne tegenwind. Toch stellen deskundigen dat juist het reguleren en stimuleren van verduurzaming Europa kan helpen innoveren en concurrerend te blijven, mits het beleid stabiel en doordacht is. De uitdaging blijft de juiste balans te vinden om klimaatdoelen te realiseren zonder economische afhankelijkheden te versterken.
